Ovaj dio je posvećen tehnologiji koja se koristi za udaljeni, tj. remote, pristup mreži. Pristupa se preko telefonskih linija, dakle vezama kojima putuju analogni signali. To je tkz. Dial-up način pristupa, za koji postoje dve metode: prva je SLIP ( koristi se Serial Line Internet Protocol), a druga PPP ( Point-to-Point Protocol).

Serial Line Internet Protocol
        SLIP protokol je definisan kao paketski protokol, razvijen za TCP/IP komunikaciju preko telefonske linije, formira point-to-point konekciju. SLIP definiše sekvencu karaktera sastavljenu od IP paketa, koji se šalju serijskom linijom. SLIP ne posjeduje određenu veličinu za maksimalnu dužinu paketa. 
         Oba računara koji koriste SLIP moraju znati IP adrese zbog rutiranja. Da bi server mogao da dodjeljuje IP adrese klijentima potreban je poseban skript. Ne postoji mehanizam za automatsko dodjeljivanje. SLIP je napravljen za upotrebu zajedno sa IP protokolom. U slučaju da želimo koristiti neki alternativni protokol umjesto IP-a, recimo IPX, paket mora da posjeduje Type polje u kom je to naznačeno.
          Kod SLIP protokola ne postoji detekcija ili korekcija greške. Ovi zadaci se prepuštaju transportnom protokolu, što negativno utiče na efikasnost, jer protokoli višeg nivoa moraju da provjeravaju da li je paket oštećen pri prenosu.
          Posebnu slabu tačku predstavlja činjenica da se korisnički nalog i lozinka prenose u formatu čistog teksta. U sekciji sigurnost koja govori o sniffingu moguće je shvatiti šta to znači za bezbjednost podataka.
Ne postoji kompresija, već su podaci fragmentovani. Postoji i modifikovana verzija SLIP protokola, kompresovani SLIP, Compresses Serial Line Internet Protocol.

Point-to-Point Protocol
         PPP je protokol koji obavlja automatsko dodjeljivanje IP adresa i upravljanje sa njima za udaljene klijente. On omogućava i primjenu različitih protokola na istom point-to-point linku, kao i dogovaranje opcija i uslova između servera i klijenta, tj. mrežne adrese i opcije vezane za kompresiju podataka. Uključuje i automatsku korekciju greške.
          Kada se govori o PPP-u treba spomenuti i Link Control Protocol, koji je neka vrsta ekstenzije PPP-a i koristi se za testiranje linka (veze) za prenos podataka i funkcioniše kao dio PPP-a. Za  uspostavljanje i konfiguraciju različitih protokola koristi se familija NCP, koja se prije koristila kod ARPAneta. Prvu fazu kod LCP-a predstavlja uspostavljanje linka, gdje se razmjenjivanjem konfiguracionih paketa uspostavlja point-to-point konekcija. Onda dolazi fraza autentifikacije, gde se prije razmjene protokola mrežnog sloja jedna strana autentificira. Za ovu fazu se koriste dva protokola Password Authentication Protocol i Challenged Handshake Authentication Protocol. PAP obavlja tkz. login postupak u dva koraka, kada klijent serveru šalje korisničko ime i lozinku, često zbog sigurnosti u enkriptovanom, zaštićenom formatu. Server upoređuje primljene podatke sa svojom bazom podataka i prihvata ili odbija parametre. Kod CHAP-a, server šalje string klijentu sastavljen od stringa imena hosta servera, koje se koristi za kriptovanje stringa.  Fazu mrežnog sloja obavlja NCP koji podešava odgovarajuće protokole i parametre mrežnog sloja. U slučaju gubitka nosioca( carrier), greške pri autentifikaciji, lošeg stanja linka ili administrativnog zatvaranja linka termincija linka se obavlja razmjenom paketa za terminaciju.
        
Gdje ih najčešće možemo sresti?