Princeza
Jelizaveta je organizovala puc i svrgnuvši i zatvorivši mladog cara
Ivana penje se na presto, decembra mjeseca 1741. Johana šalje cestitku
Jelizaveti povodom njenog dolaska na vlast.Godine 1742. oba roditelja
mlade Fighen dobijaju svojevrsna priznanja: Kristijan-August biva
unapreden u cin feldmaršala, a Johana dobija iz ruske ambasade caricinu
sliku s okvirom ukrašenim dijamantima. Pred kraj iste godine Fighen
s majkom odlazi u Berlin kako bi tamo pozirala poznatom francuskom
slikaru Antonu Penu. Ta slika odlazi u Petrograd. Potreba za pronalaženjem
vjerenice velikom knezu Petru-Ulrihu, po pravoslavnom obicaju krštenom
kao Petar Fjodorovic, inicirala je veliku polemiku u caricinoj okolini.
S jedne strane Bestuževljev klan sugeriše carici da izbor padne
na saksonsku princezu Marijanu, drugu kcer poljskog kralja. Ovim
potezom omogucilo bi se da se ujedini gotovo tri cetvrtine Evrope
(Rusija, Saksonija, Austrija, Engleska, Holandija) protiv Pruske
i Francuske. Drugi, francuski klan, kojim je izdaleka upravljao
Fridrih Pruski, nastojao je da to propadne - što se i desilo. Ucitelj
velikog kneza, njemac Brimer, kao i dvorski lekar, francuz Lestok,
nametali su carici svog favorita, mladu princezu fon Anhalt-Cerpst.
Caricin pristanak bio je inspirisan cinjenicom da je i njen neprežaljeni
vjerenik poticao upravo iz loze Holštajnovih, njoj tako drage. Da
nije bilo tragicne smrti njenog vjerenika Sofija bi joj bila necaka
baš kao što joj je i Petar bio necak. Dakle, sve se odvija u porodici.
Usljedio je poziv, 1. januara 1744. , Sofiji i Johani da bez velike
pratnje i bez Kristijana-Augusta dodu u Berlin. Naime, iako je za
Johanu ovo znacilo radost zbog ostvarenja njenih želja Kristijan
je negodovao iz straha. Znao je da je u tom slucaju Sofiji neizostavno
slijedi promjena vjere. Stoga on ocajan ispraca Sofiju pružajuci
joj u kociju Hajnekcijusovu raspravu o zabludama grcko-pravoslavne
crkve. Po dolasku u prestonicu nisu se odmah sastale sa kraljem
pošto Sofija nije imala nijednu haljinu. No kasnije ih je Fridrih
lijepo primio i one su bile oduševljene raskošima kraljevskog dvora.
Uskoro polaze u Rusiju a Sofija se u Švetu na Oderu oprašta od oca
kojeg je tu poslednji put i vidjela. Kroz plac on joj ponavlja na
rastanku "Ostani vjerna svojoj veri..." Put je bio dugacak,
a vrijeme loše i hladno. Uz to Fighen je usput i pokvarila stomak
od previše piva. 9-10. ferbruara 1744. oko 20 casova stižu u Moskvu
pred Kremlj. Sutradan, na proslavi rodendana Velikog kneza, Sofiji
i Johani urucen je orden Sv. Katarine. Zbog ucvršcivanja na vlasti
Jelizaveta je morala sebi obezbjediti nasljednike. Pošto nije mogla
imati djece odlucila se za svog necaka, Karla-Petera-Ulriha fon
Holštajna, sina svoje pokojne sestre Ane. Bolešljivog, i gotovo
zaostalog u razvoju, njega su odgojili u Kilu holštajnski oficiri.
Vojnicki izdresiran, vježbao je od svoje osme godine, sa puškom
i macem odgovarajuce velicine, cuvao stražu, ucio kasarnski žargon.
1739. godine, kad mu je otac umro, Holštajnovac Brimer, veliki maršal
Katarina II vojvodskog dvora, postao je njegov glavni vaspitač.
|
