Greben za grebenom tamno crvenog peska pruža se od jedne do
druge linije horizonta, preko Simpsonove pustinje u suvom središtu
Australije.Godine 1845. Čarls Stert , prvi Evropljanin koji je ugledao ovaj
prizor, opisao je paralelne linije na pesku joje "slede jedna za drugom kao
morski talasi".
Izlazak i zalazak sunca naročito naglašava simetričnost dina
budući da svetlo koje pada pod udlom ističe crvene vrhove dina poput valovitih
obala od užarenog uglja, dok udubljenja djeluju kao duboki bazeni ispunjeni
mastilom. Simpsonova pustinja pokriva prostor veličine polovine Italije, i to je
najnegostoljubivije područje u Australiji. Između dina koje se uzdižu do 20 m
visine nalaze se glinena slatina i ravni prostor puni nazubljenog kamenja.
Pustinja je najsuvlje područje na kontinentu u kojem godišnje u proseku psdne
125 mm kiše. Mesecima na ovoj sprženoj zemlji uspevaju da prežive samo
čvornovati grmovi i trava. Gušteri i skočimiševi preživljavaju sklanjajući se
tokom dana u svoje brloge. Povremena obilna kiša donosi čudesne promjene. Gotovo
preko noći pustnju prekrije zeleni tepih. Ubrzo stvaraju i jarkoljubičaste
površine na mestima na koima je procvetala Calandrinia ployandra, koja privlači
insekte i ptice. Državni geodet Čarls Stert želeo je da istraži
ovo područje. Način na koji su se ponašale ptice selice naveo ga je na
pretpostavku da u unutrašnjosti verovatno postoji neka neotrivena vodena
površina. U potrazi za njom krenuo je iz adelejda u augustu 1844. Međutim,
godinu dana kasnije njegova ekspedicija se vratila neobavljenog posla. Pošavši
preko 2velike, sumorne, kamene ravnice", suočili su se sa glađu i žeđi naišavši
na istočni rub Simpsonove pustinje. Istraživač pustinje dr Sesil Msdigan poveo
je 1939. na kamilama u pustinju naučnu ekspediciju. Pustinju je nazvao po
Alfredu Simpsonu, predstavniku južnoaustralijskog ogranka Kraljevskog
geografskog društva. Pesak je crvene boje zahvaljujući česticama gvozdenog
oksida, ali oko retkih vodenih tokova pesak je beo. Dine su naneli strašni
vetrovi u praistorijsko doba, a one i danas izgledaju kao i pre 14 000 godina,
nakon što su se vetrovi stišali, a kolišina kiše dovoljno povećala da omogući
grmlju i travi da korenjem učvrsti pesak.
 |
 |
 |
 |
 |
 |